Maand: maart 2013

“Actieve deelname van de gelovigen”

Rara….

Ben jij ook zo’n gelovige die actief wil deelnemen aan de sacramenten? Die zelf wil bijdragen aan de inhoud en die niet zomaar alles aan de priester wil overlaten? Die wat meer spontaneïteit in de kerk wil? Vind je geen spirituele inspiratie in het ’s zondags monotoon declameren van altijd dezelfde gebeden uit de groene losbladige kaftjes met groot-dankgebeden?

Read More

Een nieuw gezicht van Jezus

Zijne heiligheid paus Franciscus
Zijne heiligheid paus Franciscus

We hebben een nieuwe paus. Zijn naam is Franciscus, en dat is zowat het enige dat we met zekerheid kunnen zeggen, want alle andere uitspraken over zijn persoon zijn vergeven van speculatie. En veel van de uitspraken over de paus zijn voor mij als eenvoudige gelovig uiteindelijk ook niet zo relevant. Ik vertoef dan ook zelden in de Romeinse gremia.

Waar ik wel boodschap aan heb, is aan een paus die het gezicht is van de universele katholieke kerk, die op haar beurt het levende lichaam is van Christus. Wie de paus ziet, kan in hem Christus herkennen, of tenminste in elke nieuwe paus één bepaald aspect van Christus, en dus ook van Christus’ levende kerk op aarde. Let op! ik zeg “een aspect” en niet “een fractie”, zoals die lui wel lijken te wensen, die nog steeds met het gedateerde populistisch-feministisch verlanglijstje “celibaat-vrouwelijk-priesterschap-anticonceptie-abortus” lopen zwaaien.

Op die manier kan de paus voor elke gelovige een voorbeeld zijn in ons christelijk leven, want het is natuurlijk de bedoeling dat in elk van ons Christus herkend kan worden.

Men dicht de nieuwe paus vanuit zijn naamkeuze eenvoud en nederigheid toe, welnu: dat zijn inderdaad waardevolle aspecten van de persoon van Christus. In de vorige paus herkent men de Christus die zijn leerlingen onderricht geeft, en in diens voorganger, althans op het einde van zijn leven, de lijdende Christus, en verder reikt mijn pauselijke heugnis niet, maar het lijkt er wel op dat pausen niet zozeer een ‘programma’ hebben, maar wel een ‘gezicht’ dat telkens één kant van het gezicht van Christus weerspiegelt.

Voor de buitenwacht zijn dat allemaal heel verschillende gezichten, en lijkt het alsof een andere paus ook meteen een andere kerk betekent. Een gelovige echter herkent de verschillende gezichten van een en dezelfde Christus, die eeuwig en onveranderlijk is.

Maar opgelet! Christus heeft nog andere gezichten in petto. Er is ook de woedende Christus, die genadig is voor gewone zondaars, maar ongenadig voor wie het geloof misbruikt in Gods naam. De farizeeen en schrifgeleerden waarschuwt Hij dat zij bij God niet hoog aangeschreven staan en de handelaars jaagt Hij met geweld uit de tempel. Ook dat kan een legitiem gezicht worden van deze of gene paus, binnens- of buitenskamers… De tijd zal het uitwijzen, en wij zullen de Christus erin herkennen.

Het gaat mijn persoonlijk geloofsleven niet maken hoe de hierarchie van de curie hervormd wordt, of hoe de vaticaanse bank gesaneerd wordt, en -eerlijk gezegd- ik hoop dat onze heilige Vader krachtdadig kan delegeren, zodat hij zich eerder dan met dat soort zaken, met zijn gelovige kudde kan bezighouden. Dat hij onze kerk bijeen houdt, al haar bisschoppen, heel haar traditie, en alle verspreide broeders en zusters die oprecht geloof hebben in Christus maar omwille van heilloze onenigheid afgezonderd zijn. Dat hij Christus en het gebed centraal stelt in de kerk, in elk bisdom, in elke parochie, in elke huisgezin en in het leven van elke priester en van elke gelovige. Dat hij ons blijvend onderricht zal geven in ons geloof en een voorbeeld zal zijn in de deugd, ook -en vooral- die van nederigheid, ons ultieme on onoverwinnelijke wapen tegen het werk van de duivel: de hoogmoed.

Eenvoudig maar niet gemakkelijk

Op mijn mobiel lees ik af en toe een dagelijkse overweging uit Innerlijk Leven van Willem Grossouw. Ik ga hier  de overweging voor de maandag na de tweede zondag van de vasten overnemen, waarin de auteur de eenvoud van het christelijk leven aantoont. Wat zeg je? Eenvoudig? Ja!, maar niet gemakkelijk! In deze korte beschouwing laat hij zien dat we de keuze om christelijk te leven volledig onder eigen controle hebben (in tegenstelling tot vele andere keuzes in ons leven) en dat de weg voor iedereen toegankelijk is. Het enige wat ons in de weg kan staan, is gebrek aan geloof, want daardoor worden we teneergeslagen bij de minste mislukking of tegenslag.

De heilige wil Gods

Willem Grossouw

„Hij die Mij gezonden heeft is met Mij en Hij laat Mij niet alleen, want Ik volbreng altijd wat Hem behaaglijk is” ( Joh. 8, 29 ; evangelie). „Niet iedereen die tot Mij zegt:„Heer, Heer!” zal ingaan in het rijk der hemelen, maar die de wil volbrengt van mijn Vader die in de hemel is” ( Mt. 7, 21 ).

Wie een waarachtig christelijk leven wil leiden onderneemt iets zeer eenvoudigs. Als iemand op het aardse plan iets groots wil bereiken, is dat gewoonlijk een ingewikkelde en langdurige geschiedenis en in elk geval is dat iets waarvoor bepaalde gaven worden vereist en een samenloop van gunstige omstandigheden. Niet iedereen kan dokter worden of generaal of de uitvinder van een nieuw type vliegtuig. Zelfs vele voor aards geluk veel noodzakelijkere dingen, zoals een geslaagd huwelijk en voorspoed in zaken, zijn niet louter van onze wil afhankelijk. Maar wie een goed christen wil worden en de Heer oprecht beminnen, kán dat en hij kan het van stonde af aan. Dit ligt binnen ieders bereik: geen bijzondere talenten noch rijkdom noch protectie noch kennis zijn hiervoor nodig. Vereist is slechts de goede wil, de overgave aan God van de éne vermogen waarover wij zelf meester zijn. Wij behoeven slechts in vrijheid en liefde onze wil één te maken met de goddelijke wil. Hoe eenvoudig is dit!

Eenvoudig is het, maar gemakkelijk is het niet. „Alle schone dingen zijn moeilijk,” zeiden de oude Grieken. Een heilig christelijk leven is iets zeer schoons, het schoonste op aarde. Eén akt van zuivere liefde verblijdt God en zijn engelen en is meer waard in hun oog (en dus in werkelijkheid) dan het ganse stoffelijk heelal. Maar wat blijft het oude woord: „Wie zichzelf beheerst, staat hoger dan wie een stad bedwingt” ( Spr. 16, 32 ). Waarom valt het ons zo zwaar Gods wil te volbrengen en het Jesus na te zeggen: „Wat Hem behaaglijk is volbreng Ik immer”? Omdat wij zeer dikwijls Gods wil niet zien en omdat wij somtijds, ook al zien wij hem, de moed en de edelmoedigheid missen hem te volbrengen of te omhelzen. Licht en kracht beide zijn hier nodig, en voor de doorsnee christenmens misschien nog meer licht dan kracht. Wie Gods wil in een bepaald punt duidelijk ziet, wie een taak, een mislukking, een vernedering, een ontbering weet te zien als de aanbiddelijke wil des Vaders, zal niet licht zijn liefde weigeren. Wat belet ons te zien? Onze zelfzucht, onze uitgestortheid, onze oppervlakkigheid, ons naturalisme, in één woord ons gebrek aan geloof.

Maar uiteindelijk is het de liefde die hier telt. Zij heeft het laatste woord, — zoals niet meer dan billijk is: „de grootste van deze is de liefde”. zij maakt attent, zij maakt helderziend en scherpzinnig om te ontdekken wat de Beminde behaagt. Liefde is blind, zegt de volksmond, — maar in de verhouding tot God geldt het omgekeerde. Hier op aarde, waar we rondtasten in het duister van het geloof, is het de liefde die intuïtief wéét, die raadt en voelt wat de rede nooit achterhaalt. En de liefde geeft kracht om edelmoedig te willen en steeds méér te willen. God schenkt zijn licht naar de mate van onze edelmoedigheid. Steeds méér zal Jesus vragen aan wie Hem geven, steeds méér zal Hij zijn vrienden tonen de kostbare parel van de kruisigende wil Gods.

„Hoe goed is het in te zien dat Gods wil het enig begerenswaardige is en dat die wil Hem des te meer verheerlijkt naar mate hij ons kruisigt. Welk een vrede geeft dit inzicht en hoe maakt het alles eenvoudig!” ( Marie-Antoinette de Geuser) Zijn wil is onze vrede (Dante).