De nederige wereldverbeteraar

Jaap schreef een mooi stukje bijeen op Broodje Paap over dat we als gelovigen de vreugde en de hoop niet moeten verliezen, ook al lijkt de wereld in brand te staan. Zeker nu niet, in de Advent, wanneer we uitkijken naar de komst van de Heer.

Het mag voor mij best wat minder ambitieus

Ik moet zeggen dat me de laatste weken een soortgelijk gevoel overviel als dat Jaap beschrijft, zij het vanuit een andere insteek. Iedereen heeft alle aandacht voor allerhande crisissen om en nabij in de wereld en oplossingen worden uitgewerkt om terug vrede in de wereld te maken. We zijn daar intussen heel bekwaam in, het oplossen van wereldproblemen. We voelen ons daar ook goed bij, zo’n belangrijke projecten te kunnen schragen, zelfs al is het maar door onze aandacht eraan te verlenen. En als de wereldvrede als eens net iets te hoog gegrepen is, geen nood, dan nemen we toch gewoon het klimaat even onder handen!

Advent is ook een beetje Vasten, tijd dus voor inkeer. En dan kom je ietwat vermoeid thuis, zijn de kinderen slecht gehumeurd, en is een enkel verkeerd woord of een boze blik voldoende om een stroom van wederzijdse verwijten op gang te zetten die ontaardt in ruzie. Op zo’n moment voel je je behoorlijk onmachtig. De wereldproblemen, daarvoor hebben we geheid een oplossing, maar de vrede met en tussen onze naasten, daar modderen we maar wat mee aan.

Jezus’ parabel van de barmhartige Samaritaan wordt vaak heel ambitieus gelezen. Alsof het een oproep is om zoveel mogelijk mensen te gaan helpen die we van haar nog pluim kennen en met wie we niks te maken hebben. Dat mag natuurlijk, maar Jezus wilde de joden gewoon uitdagen: als zelfs een Samaritaan die man helpt, welke redenen hebben jullie dan om het niet te doen? En dan zouden wij zeggen: we werden verhinderd door onze priesterlijke taken. In de tempels van onze moderne samenleving moeten we met groot vertoon onze dagelijkse offerandes brengen voor professionele vooruitgang, materiele welstand, sociale relevantie en algemene begaanheid met de wereld, want dat telt!

Ondertussen blijft de onvrede in ons eigen hart en met en onder onze naasten echter bestaan. Jezus heeft ook geen wereldproblemen opgelost. Da’s hoogmoed. De wereld kan wachten. De vrede van Kerstmis is nederig.

 

Een mening over “1$s”

Leave a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *