Welke Kerk?

Vandaag las ik (diagonaal) het boek van Leonard-basher Mettepenningen en probeerde eens iets nieuws: een boekbespreking via Twitter. Het voordeel is: diagonale lezing levert diagonale commentaren, en dat past perfect in dit medium. Voor de bestendigheid toch ook op dit blog:

  • Na diagonale lectuur van Mettepenningens boek, enkele bevindingen.
  • Hij slaat de nagel op de kop waar het gaat over parochiehervorming: model van Poitiers is niet slecht. Parochies hebben een mobiliteitsplan nodig.
  • Hij klaagt immobilisme van bisschoppen in parochiehervorming terecht aan (vaak wegens financiele redenen!)
  • Goed in dat model is dat leken het dagdagelijks bestuur van de parochie opnemen, zodat priesters met hun gewijde taken bezig kunnen zijn.
  • Waar zijn mantra op stoelt dat Rome dit model vanuit ‘clericocentrisme’ tegenwerkt, is niet duidelijk, zelfs contradictorisch.
  • Mettepenningen pleit ook heel terecht gebedsdiensten slechts te voorzien als ze echt nodig zijn, en ze in vorm duidelijker te onderscheiden van de eucharistie.
  • De gebedsdiensten worden dan de ‘speeltuin’ (mijn term:)) voor modernistische experimenten waarvoor in de eucharistie geen plaats is; mij best.
  • Mettepenningen blijft wel zitten met een rancuneus gedrag tov. paus en aartsbisschop, dat is spijtig.
  • De manier waarop hij de twee vormen van de Romeinse ritus tegenover mekaar stelt is intellectueel niet eerlijk.
  • Mettepenningen reikt ook een handig argument aan ten gunste van Latijnse liturgie: de volkstaalteksten moeten om de 50 jaar hertaald worden
  • Mettepenningen wil terug naar Jezus’ boodschap en is vol van liefde. Jezus sprak ook over zonde.
  • Gewetensvrijheid is mooi, maar waar krijgen we in Mettepenningens kerk gewetensvorming?
Groeten,
Vic
  • Tevreden over deze inhoud?
  • ja   nee

Leave a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *