Tag: kerkfabriek

Nieuwe Antwerpse kerken op Google Maps

In een vorig artikel zette ik uiteen hoe eenvoudig het is om een publieke locatie, dus ook een kerk, toe te voegen aan Google Maps zodat gebruikers die gemakkelijk kunnen vinden. Het heeft me enkele uurtjes gekost, maar sinds publicatie van het artikel is het Antwerpse kerklandschap op Google Maps zowat volledig. Aan jou om ook de kerken in jouw buurt vindbaar te maken!

Niet enkel de gebruikers van Google Maps vinden zo je kerk, ook via de gewone Google zoekopdrachten krijg je meteen een kaartje met de locatie van je zoekresultaat:

Resultaat van een zoekopdracht naar een kerk die op Google Maps bekend is
Resultaat van een zoekopdracht naar een kerk die op Google Maps bekend is

Dit zijn de nieuwe Antwerpse kerken op Google Maps:

https://www.google.com/maps/place/Sint-Walburgiskerk
https://www.google.com/maps/place/Parochie+Sint-Antonius
https://www.google.com/maps/place/Heilige-Geestkerk
https://www.google.com/maps/place/Sint-Jan-De-Doperkerk
https://www.google.com/maps/place/Sint-Bernarduskerk
https://www.google.com/maps/place/Sint-Benedictuskerk
https://www.google.com/maps/place/Onze-Lieve-Vrouw-Boodschapkerk
https://www.google.com/maps/place/Sint-Jan-Baptistkerk
https://www.google.com/maps/place/Sint-Gertrudiskerk
https://www.google.com/maps/place/Sint-Eligiuskerk
https://www.google.com/maps/place/Sint-Lambertuskerk
https://www.google.com/maps/place/Heilig-Kruiskerk
https://www.google.com/maps/place/Sint-Martinuskerk
https://www.google.com/maps/place/Sint-Rumolduskerk
https://www.google.com/maps/place/Blijde-Boodschapkerk
https://www.google.com/maps/place/Heilige-Familiekerk
https://www.google.com/maps/place/Onze-Lieve-Vrouw-Van-Altijddurende-Bijstandkerk
https://www.google.com/maps/place/Heilige-Bernadettekerk
https://www.google.com/maps/place/Onze-Lieve-Vrouw-Van-De-Bloeiende-Wijngaardkerk/
https://www.google.com/maps/place/Sint-Annakerk
https://www.google.com/maps/place/Onze-Lieve-Vrouw-van-het-Heilig-Hartkerk
https://www.google.com/maps/place/Onze-Lieve-Vrouw-ter-Sneeuwkerk
https://www.google.com/maps/place/Sint-Franciscus-Xaveriuskerk
https://www.google.com/maps/place/Sint-Pauluskerk
https://www.google.com/maps/place/Heilige-Familie-en-Sint-Corneelkerk
https://www.google.com/maps/place/Sint-Jan-Evangelistkerk
https://www.google.com/maps/place/Onze-Lieve-Vrouw-Boodschapkerk

Voeg je kerk toe aan Google Maps

Twee jaar geleden had ik al eens een bericht gepubliceerd met instructies hoe je met Google Map Maker een kerk kan toevoegen aan Google Maps. Spijtig genoeg werd deze tool niet uitsluitend voor eerbare doelen gebruikt en is hij al geruime tijd ontoegankelijk. Google werkt aan een nieuwe versie met betere beveiliging, maar tot op heden is die nog niet beschikbaar in ons land.

Wie toch graag zijn parochiekerk op de kaart wil zetten hoeft echter niet bij de pakken te blijven zitten, want je kan dit nu ook rechtstreeks doen via Google Maps! Nog eenvoudiger en dus is er geen enkele reden waarom jouw parochiekerk niet op de kaart zou staan.

Read More

Onbarmhartige vetpotten

U heeft ervan gehoord: in Duitsland hebben de bisschoppen beslist dat wie geen kirchensteuer betaalt, zich buiten de katholieke gemeenschap plaatst en als gevolg daarvan geen sacramenten meer kant ontvangen. Een Amerikaanse commentator beschuldigt het episcopaat kortweg van simonie. In de Vlaamse pers hoorden we nog maar weinig commentaren, behalve de obligate Rik Torfs. Gelukkig is dit het thema waarin hij professioneel actief is, dus bleef het een keer niet bij freewheelen. Kerkrechterlijk hangt de beslissing volgens hem aaneen met haken en ogen, maar tot slot van zijn commentaar legt hij ook een filosofische contradictie bloot: “enerzijds slagen mensen er niet in de kerk te verlaten wanneer ze dat willen, anderzijds verbreken ze de gemeenschap zonder dat te willen.”  In Duitsland komt de kritiek vooral van modernistische kant.

Kirchensteuer
Kirchensteuer

Een beweging als Wir sind Kirche wil de kerk moderniseren en krijgt dan gemakkelijk van de kerkelijke overheid te horen dat die modernisering misschien in Duitse context wel wenselijk lijkt, maar dat ze ook de wereldkerk in rekening moet nemen. Op stek van een Duitse krant las ik een lezersbrief die terecht aanvoerde dat het nu de kerkelijke overheid zelf is, die zich terugplooit op de nationale context.

Hoe dan ook, we moeten hier in Vlaanderen niet teveel commentaar geven, want wij hebben gemakkelijk praten! Ook onze kerk wordt integraal bekostigd door de overheid, maar dan wel met belastinggeld van alle burgers, ongeacht of ze daarvoor zouden kiezen of niet. Vanzelfsprekend kent de Vlaamse kerk dus dit soort problemen niet.

Het Duitse systeem van kerkfinanciering rammelt, maar het is nog altijd heel wat rechtvaardiger dan het Vlaamse systeem, en dat geldt voor niet-gelovigen, maar ook voor gelovigen.

Ik ben er nogal gerust in dat in Duitsland, in concrete gevallen, de barmhartigheid de overhand zal nemen op de strengheid van de reglementering. Zo gaat dat immers meestal als regels in de Kerk worden toegepast. Maar in Vlaanderen lijkt het maar alsof de Kerk barmhartig is. Een gelovige die naar een mooi gerestaureerde kerk kan gaan en aan wie geen lastige vragen worden gesteld als hij de sacramenten wil ontvangen en die kan volstaan met wat kopergeld in de schaal te werpen, die heeft natuurlijk via zijn belastingen al substantieel bijgedragen in de loonkost van zijn pastoor en het onderhoud en de verwarming van zijn kerk, tot de aankoop van hostiebrood toe. Maar zijn ongelovige buurman eveneens! Het schaamrood komt me op de wangen, want ik zou het niet aandurven mijn ongelovige buurman te vragen bij te dragen in de kosten van mijn geloofsgemeenschap, maar toch doet hij het. Als er in deze iemand barmhartig is, is het wel mijn buurman…

De enige reden die ik kan bedenken waarom een sterk geseculariseerd Vlaanderen deze vetpotten nog niet heeft geleegd, is dat de politieke klasse er belang bij heeft om de Kerk niet alleen te vriend te houden, maar ook om de Kerk te laten evolueren naar een soort van staatskerk, een bijkomend kanaal om de heersende burgerlijke normen en waarden uit te dragen in de gemeenschap.

En de Vlaming, die laat het over zich heengaan. We zijn een samenleving die in een vicieuze cirkel zit van staatsusurpatie. Meer en meer domeinen van het openbaar leven worden gecontroleerd door de overheid, die daarvoor budgetten nodig heeft, waardoor de belastingdruk verhoogt. Als een privaat initiatief ergens geld voor nodig heeft, reageert de gepluimde burger spontaan: daar geef ik niks aan, die moeten maar subsidies vragen. Zo worden niet-gesubsidieerde organisaties weggeconcurreerd en krijgt de staat het monopolie om te bepalen welke initiatieven middels subsidie kunnen blijven bestaan. Wie in dit aanbod zijn gading niet vindt, moet op zoek naar niet-gesubsidieerde initiatieven, als die nog bestaan, maar die kosten dan weer geld, zodat de kritische burger uiteindelijk twee keer langs de kassa passeert.

Ongelovigen moeten bijdragen in de kosten van een geloofsgemeenschap… En die geloofsgemeenschap is weinig meer dan een zoveelste subsidieapparaat van een aan obesitas lijdende overheid… Zowel gelovigen als ongelovigen worden bedrogen!

Het is gemakkelijk om kritiek te geven op de onbehouwen aanpak van de Duitse bisschoppen, maar wanneer zal de kerk in Vlaanderen voor dezelfde verantwoordelijkheid geplaatst worden? Wanneer zullen onze bisschoppen, net als hun Duitse collega’s, voelen wat het is hun gelovigen te responsabiliseren—en welke maatregelen zullen zij nemen? Wanneer zullen onze gelovigen, en onze niet-gelovigen, net als in de meeste andere landen, inzien dat de kerk teert op een helemaal niet vanzelfsprekende vorm van solidariteit—en zouden zij bereid zijn hun kerk op vrijwillige basis te financieren? Toch wel indringende vragen die je mag stellen alvorens kritiek te uiten op het Duitse episcopaat, dat eigenlijk niet meer vraagt dan wat me maar normaal lijkt als je je engageert in een gemeenschap…

Kerkfabriek voor nieuwe evangelisering

Extract uit de conclusie van de Europese Raad van Bisschoppen na een recente bijeenkomst:

Through their baptism, all believers are called to take part in the new evangelization: families; young people who are generally the most open to being missionaries; but also parishes, the movements, and new communities. Places of catechesis and Catholic schools must also be and become ever more places of evangelization. Finally, the sacraments are the privileged place of establishing this new evangelization.

Even de polen van evangelisering opgesomd in het Nederlands:

  1. gezinnen
  2. jongeren
  3. parochies
  4. katholieke bewegingen
  5. nieuwe gemeenschappen
  6. catecheseles
  7. katholieke scholen
  8. sacramenten, met stip (‘priviledged’)

Gisteren was ik als penningmeester van de kerkfabriek (tegenwoordig: kerkraad) van onze parochie aanwezig op een informatiesessie georganiseerd door het bisdom Antwerpen, als reactie op een brief van de minister van binnenlands bestuur. In Belgie is de overheid wettelijk verplicht de kerken te onderhouden, maar vanaf 2013 zal die dat enkel nog doen als kan worden aangetoond dat die kerk daadwerkelijk wordt gebruikt. Niet onterecht, lijkt me: met overheidsgeld moet niet worden ‘gesmost’, ook al geldt het onderhoud als tegemoetkoming aan de confiscatie van alle kerkelijke eigendom door de negentiende-eeuwse Franse bezetter.

Hoewel het natuurlijk belangrijk is dat de kerk zichtbaar en in dienstbetoon aanwezig is, zelfs in de kleinste gemeenschappen, lijkt die aanwezigheid me slechts zinvol indien ze de acht bovenstaande bronnen van evangelisatie kan aanboren. Geen woord echter hoorde ik daarover, zelfs niet toen onze bisschop aan het woord kwam.

Speelt een mooi onderhouden kerkgebouw nog enige rol van betekenis in de nieuwe evangelisering als het ternauwernood kan plaats bieden aan een occasionele eucharistieviering, verder opgevuld door gebedsdiensten en amechtige pogingen een grijze gemeenschap bijeen te houden? Ik denk het niet.

Ik hoorde een getuigenis van diocesaan immobilisme gedreven door materialisme en veel blah-blah over de rol van de lokale gemeenschappen en zelfs over de ecologische voetafdruk van een schaars bevolkte kerk.

Had ik liever een bisschop gehoord die, in aanwezigheid van de kabinetschef van de minister, kwam zeggen: “jongens, als jullie kerk geen plaats kan bieden aan jonge gezinnen en hen gedegen catechese kan aanbieden, als jullie gemeenschapsleven buiten de uren van de eucharistie dood is, als jullie geen volledig aanbod van sacramenten kunnen aanbieden, spaar dan jullie moeite, sluit de boel en verkas naar een plaats waar dat wel kan”?

Ja, ik denk het eigenlijk wel.

Tegenwoordig draait alles rond sensibilisering. De eerste sensibiliseringscampagne die de kerk moet opzetten is er een die duidelijk maakt dat geloofsopvoeding niet gebeurt door kinderen naar een katholieke school te sturen en occasioneel in parochieverband aan sacramenten te laten deelnemen. Katholiek gezinsleven staat bovenaan in het lijstje, niet toevallig, en is primordiaal. Samen dagelijks bidden, wekelijks naar de kerk gaan om er de mis bij te wonen en catechese te krijgen, dat zijn de sluitstenen voor de kathedralen van de toekomst. Dat is onze kerk, en die wordt niet door de minister rechtgehouden!

Deze polen moet de kerk actief ondersteunen, en dat kan ze alleen als de structuren hierop worden afgestemd. Parochierhervormingen moeten nieuwe parochies opleveren die zich maximaal ten dienste kunnen stellen van de nieuwe evangelisering. Een parochie is in die context zinloos als ze geen levenskrachtige groep gezinnen omsluit. En als parochies dat niet kunnen, moeten de religieueze gemeenschappen die zich met evangelisering bezighouden, nieuw of oud, ingebed worden in dit aanbod. Nu staan zij vaak aan de kantlijn en worden ze vanuit de bisdommen stiefmoederlijk behandeld.

Wie actief wil geloven en deel uitmaken van de kerk is vandaag verplicht te pendelen tussen die ene kerk in de wijde omgeving waar respect voor de liturgie heerst, een abdij waar gezinsdagen worden gehouden, een religieuze gemeenschap of persoonlijke prelatuur die bezinningen organiseert, een oude priester die ergens ten velde de biecht hoort, en verder is men op zichzef aangewezen om op zoek te gaan naar bronnen van geloof in boeken bij obscure uitgeverijen (of antiquariaat), tijdschriften die zelden in de kerk worden gepromoot en allerhande internetbronnen en materiaal dat men via zijn persoonlijk netwerk verzamelt.

Hoeveel gelovigen die wel zoeken, maar niet vertrouwd zijn met dit zeer wijdse, maar veelal onzichtbare spectrum van geloofsbronnen, of die geen deel uitmaken van een katholiek netwerk, blijven niet op hun honger zitten, kniezend in of gedesillusioneerd wegblijvend uit hun wegkwijnende, maar mooi gerestaureerde parochiekerk? Als het enigszins kan, moeten ook de bisdommen hun hervormingsplannen radicaal afstemmen op een geografisch beperkt maar inhoudelijk integraal aanbod voor gelovige gezinnen. Ik verwacht een strategische visie over de toekomst van mijn kerk van mijn bisschop, niet van mijn gemeentebestuur.