Een oude gsm gebruiken als camera voor webcam en live streaming – “Plan B”

Twee jaar geleden kreeg ik de suggestie om eens uit te zoeken of we de zondagsmis op onze parochie niet live zouden kunnen uitzenden via internet. Na een jaar bezinken, sudderen en experimenteren was het met Pasen 2018 eindelijk zo ver: mijn oude gsm en een wirwar aan kabeltjes volstonden om zonder veel moeite elke zondag de mis uit te zenden. De voornaamste onderdelen van de oplossing waren:

  • een oude gsm op een vaste opstelling in de kerk
  • 30m audiosnoer naar de versterker van de geluidsinstallatie
  • de apps TeamViewer Host en TeamViewer om de gsm vanop afstand te kunnen bedienen met mijn eigen gsm
  • de app Audio Visualizer om eenvoudig een soundcheck te doen alvorens de opname te starten
  • de app YouTube om de eucharistievieringen op voorhand in te plannen en om op het moment zelf de opname en live uitzending op te starten.

Dat liep bijna een jaar heel goed, totdat…

  1. Youtube (Google dus) van de ene dag op de ander besloot dat er met de mobiele app niet meer kan gestreamd worden als je geen 1000 abonnees in je kanaal hebt (wij hadden er op dat moment 12)
  2. TeamViewer even plots weigert te verbinden met de gsm, omdat ze denken dat ik de tool voor commerciele doeleinden gebruik en dus eerst een licentie moet aanschaffen.
  3. Proximus onze bandbreedte decimeert, omdat de kerkraad een probleem heeft met cash flow en de domiciliering van de laatste twee facturen niet doorgekomen was.

Probleem 3 was het snelst opgelost. Probleem 2 is intussen ook opgelost. Het volstaat blijkbaar een aanvraag te richten aan de mensen bij TeamViewer met een verklaring dat er geen commerciele activiteiten gemoeid zijn met het gebruik van hun tool. Na een kleine twee weken hebben ze mij terug toegang gegeven, maar intussen had ik al een alternatief, waarover meer. Probleem 1 is niet zomaar op te lossen. Ook daarvoor was een alternatief noodzakelijk.

Probleem 1: Youtube beperkt het gebruik van de mobiele app voor streaming

Het meest voor de hand liggende alternatief voor Youtube is Facebook. Daar kan je ook via de mobiele app live streamen. We willen echter een open platform. Niet iedereen heeft (gelukkig) een Facebookaccount. Op Youtube kan iedereen kijken, zonder zich te moeten aanmelden.

Na veel zoeken en experimenteren had ik mijn hoop gevestigd op Streamlabs. StreamLabs is een volledig platform voor opname, uitzending en publicatie van filmpjes met een hoop toeters en bellen waarvan ik nauwelijks iets snap, maar ze hebben ook een mobiele app, en die is wel gebruiksvriendelijk. Wat nog mooier is: met Streamlabs kan je uitzenden op Youtube! Ons kanaal zou dus gewoon kunnen blijven bestaan en iedereen zou nog steeds alle opnames kunnen blijven bekijken. Wat blijkt echter: Streamlabs werkt voor geluid uitsluitend met de ingebouwde microfoon van de gsm. Voor een grote ruimte met geluidsversterking is dat hopeloos. De verlengkabel naar de versterker ligt trouwens al gereed!

Conclusie: er is geen werkbaar alternatief om via Youtube te blijven uitzenden.

Dus verder op zoek. Je merkt al gauw dat livestreaming tegenwoordig vooral iets is van gamers en vloggers. Twitch bijvoorbeeld is een platform waar je ongeveer hetzelfde kan doen als op Youtube. Erg welkom zijn kerkdiensten echter niet op dit platform!

Periscope up!

Periscope blijkt uiteindelijk het platform dat aan al onze vereisten voldoet:

  • live streaming en opname om achteraf te bekijken
  • toegankelijk voor iedereen om te kijken, je moet geen speciaal account hebben
  • gratis: geen tools met betalende licenties, geen dure apparatuur
  • geluid via externe geluidsbron
  • eenvoudige workflow: het opstarten en afsluiten van de opnames moet op een paar minuten te regelen zijn, via afstandsbediening, zonder de vaste opstelling te moeten verbreken

Ik zie twee nadelen tegenover Youtube:

  • je zit niet meer op een Google-platform, dus als je wil dat mensen je vinden via de zoekmachine, zal je ook werk moeten maken van een eigen website
  • je kan geen evenementen op voorhand inplannen

Periscope is een dienst van Twitter, dus je vindt nu de parochie van het Heilig Hart van Jezus op Periscope en op Twitter.

Videokanaal op Periscope

Om op de hoogte te blijven van de uitzendingen, kan je onze parochie volgen op Twitter.

Wat we nu met ons Youtubekanaal gaan doen, is niet duidelijk. De oude uitzendingen blijven online, evenals de timelapse-video met geluidsfragmenten uit onze liturgie.

Op de website of op facebook zullen vanaf nu links naar de nieuwe uitzendingen via Periscope verschijnen.

Probleem 2: Teamviewer blokkeert het account omdat ze commerciële activiteiten vermoeden

Zoals gezegd, is het probleem intussen opgelost door Teamviewer een mailtje te sturen met een verantwoording van het gebruik. Intussen had ik reeds enige prospectie gedaan naar alternatieven. AirDroid is een valabel alternatief (met AirMirror op de “afstandsbediening”), maar alleen als je camera-gsm “root”-toegang heeft. Da’s een vorm van hacking waarmee je niet alleen de garantie op je toestel verliest, maar het in het ergste geval kan herleiden tot een leuke presse-papier. Mij is het gelukt, maar ik ben er wel een avondje mee zoet geweest.

Alle onderdelen op een rijtje gezet:

Apps

Periscope - Live Video
Periscope - Live Video
Developer: Twitter, Inc.
Price: Free+
Sound Meter
Sound Meter
Developer: Abc Apps
Price: Free
AirDroid: Remote access & File
AirDroid: Remote access & File
AirMirror: Remote control devices
AirMirror: Remote control devices
TeamViewer Host
TeamViewer Host
Developer: TeamViewer
Price: Free
TeamViewer for Remote Control
TeamViewer for Remote Control
Developer: TeamViewer
Price: Free
Automate
Automate
Developer: LlamaLab
Price: Free+

Materiaal

Zo ziet een scriptje op Automate eruit, dat voor de registratie van de webcambeelden zorgt:

God is liefde, ja, maar waarom?

Gisteren gaf Alledaags Geloven ons de vraag uit de Mechelse Catechismus “Is het genoeg de christelijke leer ééns geleerd te hebben?”. Het antwoord luidt: “Neen, het is niet genoeg de christelijke leer ééns geleerd te hebben; geheel ons leven moeten wij ze onthouden en altijd beter trachten te begrijpen.”

De vraag vertrekt vanuit de premisse dat we de christelijke leer alvast één keer leren (de vraag verschijnt in de artikels voor het vijfde leerjaar). Daarmee bedoelde de auteur wellicht het studeren van de Mechelse Catechismus, het schoolboek dat tot aan onze ouders of grootouders tientallen generaties een inleiding tot praktische en rationele theologie heeft gegeven. Sinds we besloten hebben hebben dat het afschrikeffect van deze studie te ontmoedigend is om van nut te zijn bij het geloofsonderricht van onze jeugd, gaat de permisse natuurlijk niet langer op.

Toch is die studie waardevol, want ze leert ons God beter kennen en daarmee ook onszelf, en dat is naar verluidt het begin van alle wijsheid. De studie helpt ons ook de verzoening te bewerkstelligen tussen ons geloof en ons redelijk verstand. Net als elke wetenschap, vertrekt het geloof vanuit een aantal vooronderstellingen die worden aangenomen, waarop de overige kennis via logische deductie wordt afgeleid.

Lees bijvoorbeeld dit artikeltje: The Trinity Makes a Difference to Our Faith. Het leert, op logische grond, hoe het concept van de Drievuldigheid van God noodzakelijk is om te kunnen zeggen dat God liefde is en hoe deze uitspraak bij uitstek eigen is aan het christelijke geloof. Zeggen dat God liefde is, is nog steeds populair gemeengoed onder gelovigen, maar weinigen zullen vermoeden dat er meer achter schuilgaat dan een vaag aanvoelen of een geïsoleerd bijbelcitaat.

Dat leidt dan weer tot andere misverstanden, want de stelling “God is liefde” gaat, zonder theologische onderbouw, snel een eigen leven leiden en levert op zijn beurt gevolgtrekkingen op die niet meer beantwoorden aan de originele katholieke theologie.  

Duistere middeleeuwers, zoals Thomas van Aquino, wisten geloof en wetenschap perfect te verzoenen, maar wij, in onze door wetenschap gedomineerde samenleving, durven de brug niet langer te slaan. Dat is geen verrijking.

De kiezer zonder signaal

Het editoriaal van Tertio deze week ging over “het signaal van de kiezer”. Qua originaliteit beloofde dat al niet veel goeds.

De fout die Van Lierde maakt, zit al in de titel. Er is geen “signaal van de kiezer”. Hij analyseert de uitslag alsof VB-kiezers allemaal vanuit dezelfde motivatie stemmen. Ik zie VB meer als een groeiende potpourri van kiezers met politiek dakloze meningen, van wie velen slechts om één ding boos zijn: dat ze geen partij gevonden hebben waarop ze écht uit overtuiging konden stemmen.

Sentimenten zonder ideeën

Je mag kiezers van het VB blijkbaar van alles beschuldigen, maar niet van het hebben van redeneringsvermogen. Volgens Van Lierde zijn ze beïnvloed door sociale media, zeggen ze foert tegen het establishment en denken ze vanuit hun portemonnee. Dat lijkt inderdaad zo. Nergens gunt Van Lierde deze kiezers het voordeel van de twijjfel dat ze verder over hun stem hebben nagedacht dan dat.

Ik hou niet van opiniemakers die doen alsof er buiten het centrum alleen sentimenten kunnen bestaan en geen ideeën.

Ik denk niet dat alle VB-kiezers dezelfde ideeën aanhangen, integendeel, maar ik denk dat velen onder hen wel degelijk overwogen ideeën hebben, van de meest diverse aard en zonder politiek klankbord.

Ikzelf heb sterk overwogen om voor Vlaams Belang te stemmen, en voor Europa heb ik dat ook gedaan. Waarom? Heel eenvoudig: het centrum is me te eng en te overbevolkt en ik vind het er niet gezellig!

Enkele voorbeelden.

Euthanasie: iets minder politiek correct

Als hij het over de invloed van de stemtesten heeft, zegt Van Lierde: “Zou het kunnen dat die keuzehulp niet zo onschuldig is? Op één of andere vraag een minder politiek correct antwoord geven – zoals over euthanasie –, volstaat om bij het VB uit te komen”.

Daarin is de stemtest inderdaad misleidend, want het woord euthansie wordt in het VB-programma zelfs niet vernoemd (ik vraag me dus af hoe dat zo in die stemtest terechtkomt), maar Van Lierde legt de vinger op de wonde: met een “minder politiek correct antwoord”, heb je eigenlijk geen keuze meer. Je hebt niet veel eigen ideeën nodig om intellectueel buiten het centrum te belanden.

Nationalisme

Als hij het over “het einde van België” heeft, relativeert Van Lierde: “Gelooft u dat bijna de helft van de Vlamingen dat wil, het einde van België?” Nee, natuurlijk niet, maar ik zie, blijkens de verschuivingen, een aardig percentage teruggekeerde VB-kiezers dat nationalistisch denkt en dat is teleurgesteld in de communautaire koelkast van de N-VA.

Turkije

Er zijn wellicht ook Belgen die een visie hebben op de toekomst van Europa en die gefnuikt zien bij toetreding van Turkije. Ook zij kunnen bij geen enkele partij terecht behalve bij het VB, om die mening stem te geven.

Ethisch conservatisme, Vlaamse autonomie, Europese homogeniteit. Is dat racisme? Zijn dat sentimenten van angst of boosheid? Ik vind dat standpunten die het overwegen waard zijn! Via welke partij kunnen die standpunten een stem krijgen? Weinig keuze… Stemmen op het VB dan maar, met de wasknijper op de neus!

Geen brug te ver

En dan nog… Veel zin heeft het niet, want ook het VB schurkt, tenminste wat het ethische betreft, knus aan bij de rest, zo bewijst het terugfluiten van Dominiek Sneppe, die van mening is dat homohuwelijk en adoptie een brug te ver is.

Homohuwelijk is één brug. Adoptie is een tweede brug. Donorvaders en draagmoeders een derde brug. Bruggen die we allemaal oversteken, en nog veel meer, zover de fantasie strekt, want deze “holebirechten” worden in dit land over de partijgrenzen heen unaniem beleden. Het is politiek irrelevant geworden, je daarbij vragen te stellen.

Interessant trouwens bij dit akkefiet is de bevraging over ethische thema’s onder verkiezingskandidaten die De Morgen organiseerde bij de vorige verkiezingen. De eerste vraag ging toen over het homohuwelijk, en afgaande op de grafieken, bevond het zwaartepunt van de populatie VB-kandidaten zich bij de tegenstanders en stonden ze daarin ook alleen. Individuele meningen waren dat. Zijn die conservatieve kandidaten intussen allemaal vervangen in het rondje verjonging?

Volgens het partijprogramma blijkt intussen ook bij VB de ethisch conservatieve stem in dit thema monddood.

Luisteren naar het partijprogramma

Bij VB even goed als bij de andere partijen, is het partijprogramma een dictaat dat de mening smoort van de kiezer en zijn vertegenwoordigers.

Politici mogen nog zoveel “naar de armen gaan, de arbeiders, de migranten, het middenveld, de kerken en de moskeeën en de mensen vragen wat hen zorgen baart, waarom ze boos zijn of waarvoor ze angst hebben”, zoals Van Lierde het graag zou zien, zolang de antwoorden waarmee ze terugkeren door het partijbureau ongeschikt bevonden worden voor vertolking in de parlementaire fracties, zullen die wandelingen weinig zoden aan de dijk zetten.

Eng ideologisch centrum

In onze kleuterdemocratie, mag je bolletjes kleuren, maar geen mening hebben. Ik toef liever aan de buitenkant van de hoge muur die rond het enge ideologische centrum is opgetrokken, waarbinnen iedereen zich verdringt. Vandaaruit kijk ik toe hoe het VB voor de poorten staat te trappelen om ook binnen te geraken.

Geef ik met deze analyse toch ergens blijk van een “paradoxale mix van nederigheid en moed, radicalisme en conservatisme, vertrouwen en creativiteit”? Of ben ik gewoon een reactionaire racist? Het zal wel het laatste zijn.

Van Kruisdag tot Klimaatmars

Vanmorgen zat er in mijn RSS-feed een artikeltje over Rogation Days. In het Nederlands heet dat “Kruisdagen” (ik heb het even moeten opzoeken, want eerst dacht ik aan de quatertemperdagen, maar dat heet in het Engels “ember days”).

Die Kruisdagen zijn we net gepasseerd, het zijn immers de drie dagen voor het hoogfeest van Hemelvaart. In jouw parochie zal je er niet veel van gemerkt hebben, want sinds het concilie zijn ze van de kalender weggehaald, maar in meer traditionele kringen bestaan ze nog, zo bijvoorbeeld in de Priorij Thabor te Sint Odiliënberg, leer ik op hun blog.

Op de Kruisdagen wordt er processie gehouden en gebeden voor een goede oogst. De gelovigen hopen dus dat ze door hun gebed het klimaat een beetje naar hun hand kunnen zetten. In die zin is de kruisdagprocessie een klimaatmars avant la lettre.

Ook vandaag nog is de Kerk in de ban van het klimaat. De voorpagina van ons parochieblad was gevuld met het verslag van een lezing over dat onderwerp. Dat vindt men in brede kringen belangrijk, maar van een hernieuwde belangstelling voor de Kruisdagen heb ik nog niet vernomen. We hebben immers God niet meer nodig om het klimaat te regelen, dat kunnen we tegenwoordig beter zelf!

Kerk & Leven met thema van de Kruisdagen

Nog een interessant weetje vernam ik op de website New Liturgical Movement. Op kruisdagprocessies werd vroeger behalve relikwieën van heiligen ook een beeld van een draak meegedragen. Die verbeeldt de Duivel en zijn bekoring. Op de eerste twee dagen was de staart van de draak opgeheven en de derde dag hing de staart slap. Dat verzinnebeeldt de periode voor de Wet, onder de Wet en na de Verlossing. Misschien is dat spuuglelijke beeld dat in de kerk van Sleihage hangt wel een moderne versie van zo’n processiebeeld!  

Een modern beeld voor de Kruisdagprocessie?

In elk geval is op de klimaatmarsen uit de meegedragen spandoeken met obscene slogans wel duidelijk geworden dat die Duivel met zijn bekoringen nog steeds lustig aan het werk is. En ook het nieuwe geloof dat we het klimaat zelf gaan regelen, zou wel eens een ingefluisterde vorm van hoogmoed kunnen zijn.

De eeuwigheid is gewoon straks

Als het te pas komt, heb ik de kinderen al meermaals proberen uit te leggen wat “eeuwigheid” betekent, een begrip waarover we in ons geloof zo vaak spreken. Het is moeilijk om “eeuwigheid” goed te omschrijven. “Het is een tijdspanne die nooit eindigt”, zeg ik dan. Of iets abstracter: “het is een toestand van de geest waarin tijd geen betekenis meer heeft, waarin er geen voor en na is, maar alles in een oogopslag overschouwd kan worden.”

Tja, ik denk niet dat mijn  pogingen al veel indruk gemaakt hebben. Ik moet eerlijk toegeven dat ik het zelf maar nauwelijks begrijp, wat “eeuwigheid” voor een mens kan betekenen.

Maar onlangs kreeg ik openbaring: al mijn pogingen waren overbodig, want kinderen hebben van nature een perfect begrip van het concept “eeuwigheid”. Alleen noemen ze het anders.

Als je hen vraagt iets te doen, huiswerk te maken, op te ruimen, even te helpen,… Dan antwoorden ze altijd: “straks”. Wat blijkt nu: het begrip “straks” heeft precies dezelfde kenmerken als het begrip “eeuwigheid”. “Straks” is een tijdspanne zonder einde, zo leert mijn ervaring als ouder. “Straks” is ook een ingesteldheid van de geest, waarin de orde van de tijd geen betekenis heeft: je kan er oneindig veel activiteiten in onderbrengen en—de kinderen althans—kunnen dat alles in een enkele oogopslag overschouwen “Ik zei toch dat ik dat straks ging doen!”.

Bewonderenswaardig is ook de volledige onthechting die hun geestelijk leven kenmerkt. Dag in dag uit zijn zij bezig met de eeuwigheid die hen opwacht. Geen opdracht is hen te klein, of ze betrekken ze als vanzelfsprekend op de tijdloosheid van de eeuwigheid. De oprechtheid waarmee ze over de eeuwigheid spreken, wekt ontzag op, zo vertrouwd zijn zij met de goddelijke tijdsdimensie.

Zo zie je maar dat je geen geleerde theoloog met veel boekenwijsheid moet zijn om de moeilijkste concepten van het geloof te doorgronden! Maar waar komen die inzichten dan wél vandaan? Ik heb getracht te ontdekken wat de bron is van hun ingestorte wijsheid en heb wekenlang zorgvuldig hun gedrag waargenomen. Bij ontstentenis van andere significante invloeden, ben ik tot de vaststelling gekomen dat zij hun volmaakte toestand van vergeestelijking putten uit een meditatieve oefening die ongeveer deze vorm aanneemt, waaraan zij zich dagelijks ettelijke uren in grote volharding toewijden:

Tiener in meditatieve trance

Ik ben ervan overtuigd dat deze bron van wijsheid dieper is dan wij kunnen vermoeden en dat grote openbaringen ons staan te wachten! Straks ga ik hen het geheim van de goddelijke drie-eenheid ontfutselen! Wacht maar…