Geloven Leren

Opinie en tools voor wie begaan is met het katholieke geloof

Alsof Hij er nog bij is

 Mar 18, 2026    3 min read
blog

Deze avond was er in onze kerk een biechtviering. Vier priesters waren opgetrommeld om persoonlijke biecht te horen. Terwijl het H. Sacrament op het altaar ter aanbidding stond uigestald, vonden in de vier hoeken van de kerk gelovigen verzoening bij Christus. Dat schept een bijzondere atmosfeer. De ruimte van de kerk was vervuld van stilte, anders dan tijdens de Heilige Mis, maar tegelijk was er het zachte geroesemoes van onhoorbare gesprekken. Iedereen was bezig met eigen zorgen en verdriet, maar tegelijk voelt iedereen de aanwezigheid van elkander, en van de Ander.

Het is een intense ervaring van vrede die ik ook in andere omstandigheden kan voelen, als je omringd bent door mensen die je soms van nabij, maar vaak ook slechts van ver kent, die allemaal met iets bezig zijn dat op henzelf betrekking heeft, maar tegelijk ook aan iets gemeenschappelijks, zonder de noodzaak dat er een centraal gebeuren is waarop alle aandacht wordt gricht, of zonder de noodzaak dat de aanwezigen voortdurend de aandacht op mekaar vestigen,… moeilijk om dat gevoel precies onder woorden te brengen.

Dat gevoel bevat een hoge graad van onderling vertrouwen. Ieder richt zijn aandacht op zijn eigen innerlijk en toch beweegt iedereen rondom hetzelfde centrum: Christus. Dat gevoel is ook overgave. Je weet dat de wezenlijke betekenis van de vergadering niet van jou afhangt, maar van de gedeelde genade die door Christus aan allen wordt geschonken om bij Hem te zijn.

Het deed me denken aan een verveldende ervaring die ik jaren geleden had tijdens een groepsgesprek na een vormingssessie, waar een gesprekspartner uitlegde dat hij de eucharistie vergeleek met broers en zussen die samenkomen nadat hun ouders reeds zijn overleden en daar een ervaring hebben “alsof hun ouders er nog steeds bij zijn”. Zo is de eucharistie toch niet! Als je als gelovigen samenkomt in de kerk, voor eucharistie, voor een biechtviering of zelfs gewoon om de kerk te poetsen, is Christus steeds echt erbij, niet alsof.

We komen niet samen met mekaar, maar we komen samen met Jezus. De ledematen kunnen niet samen bestaan zonder het hoofd dat hen allen bestuurt. We komen niet samen omwille van mekaar, maar omwille van Hem. Het diepe besef dat behalve de andere mensen in de Kerk ook Christus aanwezig is, als gastheer, laat je toe je ook als gast te gedragen, die mag genieten van het feest en zich niet druk hoeft te maken of er nog genoeg wijn is, of brood, of de afwas wel wordt gedaan. Wat er werkelijk gebeurt, hangt niet af van hen die aanwezig zijn, maar van Hem die uitnodigt. De woorden “waar twee of drie in mijn Naam aanwezig zijn, daar ben Ik aanwezig” drukken die ervaring volmaakt uit, en elk woord telt, ook het woord dat er niet staat: “alsof”.

Verwante onderwerpen...