Tag: fake news

Google vs de middeleeuwse kloosterbibliotheek

Mijn stiefvader ruimt af en toe zijn bibliotheek op en biedt de oude stukken aan door een mailtje te sturen naar vrienden en kennissen. Snelle reactie komt steevast van een zuster, die een selectie van zijn afgevoerde boeken in de kloosterbibliotheek wil opnemen. Hij mag die dan zelf gaan aanleveren. Uit nieuwsgierigheid vroeg hij eens of hij de bibliotheek zou mogen zien. Dat ging niet door, want de regels van het klooster laten dat niet toe. Ik vraag me dan af wat de zin van zo’n bibliotheek is. Tien- misschien wel honderdduizenden boeken die verzameld worden om slechts voor een handvol zusters toegankelijk te zijn! Het lijkt wel middeleeuws en stof voor een roman als De Naam van de Roos, maar in de eenentwintigste eeuw, jongens toch!? 

Misschien zijn die zusters echter nog de dwaasten niet. 

Voor ons, eenentwintigste-eeuwers, zit informatie niet langer in boeken, maar op het internet. Op internet is de distributie van informatie vrij en gratis. Je kan er alles vinden, door eenvoudigweg de zoekmachine te vertellen over welk onderwerp je iets wil lezen. Het internet, dat is Google. Ze beheren natuurlijk niet de inhoud van het internet, maar wel de toegang tot de inhoud. 

Project Veritas heeft onthuld dat de zoekmachine van Google op subtiele wijze je zoekopdrachten stuurt, bijvoorbeeld via de auto-completefunctie, die bij het intypen van een zoekopdracht “populaire” zoekoptermen voorstelt waarop andere mensen zogezegd zoeken. Dat kan je zien in een filmpje dat ze op YouTube publiceerden (maar dat door Google, dat YouTube runt, meteen werd gecensureerd). Google zou de zoektermen die ze voorstelt, filteren op basis van fairness tegenover minderheden in de samenleving. Ik ben blij dat er een filter is voorzien, want ik er worden ongetwijfeld veel vulgaire zoektermen weggehaald uit de auto-complete (behalve als het het LGBTQ-vulgariteiten zijn, dat zou immers dan weer niet fair zijn). Blijkbaar gaat het in praktijk echter net iets verder dan het wegfilteren van vulgariteit of extreem geweld en krijgt het gebeuren ook een politiek tintje. Google is niet de enige, zo zou Pinterest in de auto-complete de term “christian” (christelijk) expliciet weggefilterd hebben. Pijnlijk.

In de MSM (mainstream media) zal je hierover niet lezen. Misschien omdat het niet verifieerbare indianenverhalen zijn? Misschien omdat ze het zelf eigenlijk wel leuk vinden zo… zij doen immers precies hetzelfde met al hun fake news.

Voor de kritische gebruiker is dat voorlopig allemaal niet zo dramatisch als het wordt voorgesteld, want de informatie is natuurlijk nog altijd online en je vindt ze zonodig met een andere zoekmachine. Filmpjes die verdwijnen op YouTube, verschijnen wel op een andere videowebsite, maar natuurlijk niet met een even groot bereik. Als we dit fenomeen echter extrapoleren naar een dystopisch toekomstbeeld, zoals we dat kennen uit de roman 1984, komen we terecht in een wereld waar de enige echte bron van informatie veilig achter slot en grendel zit in de besloten kloosterbibliotheken waar mijn stiefvader zijn gelezen boeken aflevert. 

Met schaar, plakband en Tipp-Ex naar de nieuwe toekomst

8 maart. De conservatief-katholieke blog Fortes in Fide vertaalt een artikel van de Italiaanse vatikaankenner Sandro Magister, die schrijft: De woorden “echtbreuk” en “homoseksualiteit” zijn beide verdwenen uit het leergezag van de Kerk, het hoogste leergezag dat van de paus. Lees het artkel om Dom Giulio Meiattini, een benediktijnerabt, aan het woord te horen, die vermoed dat er een bewuste strategie achter schuilt.

Kantoren in het Minitrue

21 maart. We zijn een week na de schietpartij in een moskee in Nieuw-Zeeland. Dat deze veel meer media-aandacht krijgt dan soortgelijke aanslagen op christelijke doelwitten, liet ik aan me voorbijgaan. De empathische en mediagenieke regeringsleidster Jacinda Ardern sprak: “u zult mij zijn naam niet horen uitspreken” en werd terstond zowat de hemel in geprezen, maar ze had het over meer dan een symbolische gevoelsuiting. The American Conservative wijdt een artikel aan de digitale nasleep van zo’n misdaad: een effectieve massale dieptereiniging van informatie over de dader en over de slachtpartij op het web en in de sociale media.

22 maart. Ondanks bovenstaande berichtgeving, heeft de Nederlandse diversiteitswebsite NieuwWij het over een studie die berichten in de pers heeft zitten turven en vaststelt dat “negatieve berichtgeving over moslims domineert”. Het bericht beperkt zich tot de percentages, maar de teneur is duidelijk.

22 maart. Via de katholieke nieuwswebsite Cogitationes Cordis Ejus verneem ik het bericht op RK Documenten dat vaststelt dat in de aankondiging van de missen waaraan de Paus deelneemt, de viering op Witte Donderdag van de instelling van de Eucharistie om onduidelijke redenen blijkt te ontbreken.

Winston Smith herschrijft het nieuws

23 maart. De Vlaamse opiniewebsite Doorbraak kondigt het nieuwe boek aan van Johan Sanctorum “Na het journaal volgt het nieuws”, waaruit deze quote op Twitter mijn aandacht trok: “De lezer moet dus zelf voor journalist spelen en constateert dat er van alles niet klopt, dat er dingen verzwegen worden, dat de informatie wordt ingekleurd.”

23 maart. Eveneens op Twitter lees ik dat “de lokale tv-zender van Barcelona  een verbod heeft opgelegd gekregen van de Spaanse Centrale Kiescommissie. @beteve mag de uitdrukking ‘politieke gevangenen’ niet meer gebruiken, op straffe van geldboetes.”

Winston Smith schrijft in zijn geheime dagboek

Die avond bekeken we thuis de film 1984, naar het boek van Georges Orwell. Het hoofdpersonage is op het Ministerie van Waarheid (Minitrue) belast met het aanbrengen van aanpassingen in de nieuwsberichten. Het heeft toch een zeker profetisch karakter, hoewel de praktijk in de tijd waarin het boek werd geschreven ook niet uit de lucht gegrepen was, evenwel—net als in de film—uitgevoerd met plakband en schaar.

Als ik een krant of een website open, zie ik geen sporen van het werk met plakband en schaar, maar ik merk dat de equivalent digitale werktuigen meer dan ooit druk gehanteerd worden.

This shot was taken as a reminder of the embarrassment that can be caused when using this stuff and thinking that no one can read the mistake it is supposedly hiding!!

Wat me de aanzet heeft gegeven om bovenstaande reeks over nepnieuws op te sommen, is dit charmante bericht dat ik oppikte op de Twitterfeed van @koenfucius, over de verrassend goede verkoopcijfers van archaische middelen om teksten te corrigeren zoals Tipp-Ex. Het artikel besluit met volgende cultuurfilosofische beschouwing:

Wite-Out is a strange place for serial-killing Millennials to offer clemency. In part, the attraction to the material is the same as any other handmade or small-batch product: The physical act of covering up a mistake is imperfect but more satisfying than simply hitting backspace. There’s also a poignancy to a screwed generation gravitating toward Wite-Out. You can’t erase the past anymore than you can erase a printed typo or a written error—but you can paper it over and pretend it didn’t happen.

Broeder Marcin over metanoia

Het deed me denken aan de preek die onze pastoor vanmorgen hield over bekering, in het Grieks metanoia. Als je in je huis een vochtplek hebt, zei hij, volstaat het niet die opnieuw te overschilderen. Je moet het pleisterwerk en misschien zelfs de muur afbreken en opnieuw opbouwen, bezetten en dan pas schilderen. Het geeft veel werk en stof, maar het resultaat is mooi.

Fake news of newspeak is oplapwerk, het zorgt niet voor een bekering van binnen.